De opleiding journalistiek aan de AP Hogeschool in Antwerpen.

“Ik speel enkel als ik heel gelukkig ben, of net niet.”

by <a href='https://journalistiek.smallteaser.com/user/sarasmet' class='captionLink'>Sara Smet</a>
by Sara Smet

De Oostendenaar Gil Busard was helemaal weg van de vrije houding van Namur. Hij besloot er te gaan wonen en zijn passie voor kunst en muziek uit te voeren in een veel lossere omgeving dan zijn thuisstad. Hij werd op jonge leeftijd gebeten door de muziek. Vandaag speelt hij enkel nog voor zichzelf. Maar hij speelde enkele jaren in een succesvolle band, “Gil et les n’Amourettes”.

Hoe bent u met muziek begonnen?

Door Arno in Oostende. Hij was nog niet bekend en trad op in een bistro, waar hij harmonica speelde. Dat raakte me enorm op muzikaal vlak. Hij had een stem als een klok. Mijn eerste instrument was dus ook harmonica, zoals Arno.

Hoe oud was u toen u begon met muziek?

Ik was zestien jaar. Maar ik heb geen enkele klassieke vorming en dat maakt het soms moeilijk om te communiceren met muzikanten van een bepaald niveau [die wel een klassieke vorming hebben] want dan wordt het zeer technisch: do, re, mi, enz. Ik hou niet van die taal, ik ben meer instinctief. Ik heb geen muziekacademie gedaan en ben er zelfs een beetje tegen.

Op welke manier vindt u dat muziek moet worden aangeleerd?

Ik vind dat je muziek best kan leren op een instinctieve manier. Ik ben absoluut geen pianist, maar op een bepaald moment had ik synthesizers en begon ik te zoeken. En net als bij poëzie zit er een bepaalde wiskunde achter. Het is eerder autodidactisch.
Ik ken veel muzikanten, maar die willen een weg volgen, een weg die al bewandeld is, met geluiden die ergens al bestaan. Maar de muziek in het algemeen is momenteel in de problemen, sinds 2000 heb ik niets goeds meer gehoord.

by <a href='https://journalistiek.smallteaser.com/user/sarasmet' class='captionLink'>Sara Smet</a>
by Sara Smet

Heeft u al voor een publiek gespeeld?

Ja, in de buurt heb je “les fêtes de Wallonie”. Dat is zoals de Gentse Feesten en daar hebben we voor 5000 man gespeeld op een gigantisch podium.

Van waar komt de naam van de band?

Een politieker heeft boten gemaakt die hij “les n’Amourettes” heeft genoemd. Het komt van een woordspeling tussen “Namur” en “Amour” en “navettes”.

Wat voor genre muziek speelde jullie band?

We speelden rock met Franse lyrics. Ik hou van de Franse poëzie, met Vlaamse poëzie heb ik meer moeite. Er zijn natuurlijk goede Nederlandstalige poëten en zangers, maar ik schrijf liever in het Frans.

Maar Jacques Brel zong toch ook in het Nederlands?

(lacht) Ja, maar Brel is een uitzondering.

Dus u verkiest echt het Frans om liederen te schrijven?

Ik haal echt plezier uit een tekst schrijven in het Frans.

Is muziek spelen uw passie?

Ja, echt wel, maar het neemt veel tijd in beslag. Als professionele muzikant besteed je het meeste tijd aan oefenen. Je moet echt élke dag spelen om de muziek in je vingers te krijgen.

Speelt u nog steeds?
Ja, maar enkel voor mezelf. Voornamelijk wanneer ik heel gelukkig ben, of helemaal niet (lacht).

Waar bent u tegenwoordig mee bezig?

Ik hou me bezig met kunst, cultuur en exposities. Verder produceren we muziek met Afrikanen uit Burkina Faso. Die mensen zijn fantastisch, maar soms prettig gestoord. Ze zijn onlangs naar hun thuisland gereisd om een fotoreportage te maken van mijnwerkers en scholen in de brousse. Daarover hebben we een tentoonstelling gehouden waarbij muzikanten uit Burkina Faso kwamen spelen. De foto’s werden verkocht en de opbrengst daarvan ging naar de gefotografeerde scholen.

Wat heeft u gedreven om mee te doen met dat project?

Burkina Faso is één van de armste landen ter wereld, ze hebben daar niets. Door middel van kunst proberen wij ze te helpen.

Ziet u uzelf in de toekomst nog muziek spelen?
Het is te veel engagement voor wat ik eruit haal. Professioneel muzikant worden is bijna onmogelijk. Dat heeft vooral te maken met het kunstenaar statuut, dat is absoluut niet duidelijk in Wallonië.

In Vlaanderen ook niet.
Neen? Maar er zijn opportuniteiten in Vlaanderen. Bijvoorbeeld in de buurt van Antwerpen. Kijk naar het succes van DEUS. In Vlaanderen heeft de overheid geïnvesteerd in die muziek en hebben veel mogelijkheden gecreëerd. Ze hebben Vlaamse kunstenaars enorm geholpen.

Maar dat was dan eerder in de jaren ’90 en 2000
Ja, het was vooral gedurende de eeuwwisseling. Er zijn een paar die voortgegaan zijn, zoals Stef Kamil Carlens, Daan, en nog anderen.

Hebt u nog een leuke anekdote voor ons?

We moesten eens spelen op een groot concert, op de Fêtes de Wallonie. Mijn zus, die in Antwerpen woont, stond op de eerste rij gedurende de sound check. Op een bepaald moment was ik mijn gitaar aan het stemmen, maar zeiden ze tegen mij dat de sound check voor de stem moest gebeuren. Ik moest zingen en wist er absoluut niets van. Ik zag mijn zus staan en begon een lied in het Vlaams te zingen. (lacht) (begint te zingen) Op de oever van de Dijle. Maar ik stond op de Fêtes de Wallonie. De micro werd toen afgezet (lacht).